Push jerk ze sztangą pozwala wycisnąć nad głowę maksymalny ciężar dzięki szybkiemu ponownemu ugięciu kolan i wejściu pod gryf. Wyrzucasz sztangę z barków eksplozywną pracą nóg, wbijasz się w ćwierćprzysiad na zablokowane łokcie i wstajesz z ciężarem w górze.
Opis
Jako trzecie ćwiczenie w crossfitowej serii bojów nad głowę, push jerk pozwala podnosić ciężary zdecydowanie za duże na push press. Zamiast próbować wycisnąć gryf do samej góry rękami, używasz nóg, aby wyrzucić sztangę nad głowę, a następnie sam błyskawicznie schodzisz pod nią i łapiesz ją na proste, zablokowane ramiona. W treningach z ciężką pracą od barków nad głowę opanowanie push jerka chroni barki przed przedwczesnym zmęczeniem. W tym boju występują dwie wyraźne akcje nóg. Najpierw następuje pionowe ugięcie i wybicie (dip i drive), gdzie stawy skokowe, kolana i biodra mocno się prostują, wystrzeliwując sztangę w górę. W ułamku sekundy, gdy biodra całkowicie się otwierają i gryf odrywa się od barków, przestajesz pchać w podłogę i zaczynasz odpychać się od sztangi w dół, schodząc biodrami w niepełny przysiad z jednoczesnym zablokowaniem łokci nad głową. Gdy ciężar jest ustabilizowany, wstajesz z ćwierćprzysiadu, kończąc powtórzenie. Czworogłowe uda i pośladki to prawdziwy silnik tego ruchu: generują wybicie na starcie, przejmują ciężar w niepełnym przysiadzie i wyprowadzają cię do pełnego wyprostu. Dwugłowe uda i łydki wspomagają wybicie oraz lądowanie, podczas gdy tricepsy, barki, kaptury i mięsień zębaty przedni wbijają gryf w sztywną blokadę nad głową. Równocześnie brzuch, skośne mięśnie brzucha i dół pleców twardo stabilizują tułów, by zamortyzować uderzenie stóp o pomost pod obciążeniem.Pozycja wyjściowa
Wykonanie
Oddech i napięcie korpusu
Bezpieczeństwo i profilaktyka kontuzji
Częste błędy i jak je naprawić
Skalowanie i warianty