Pressing snatch balance to techniczne ćwiczenie dwubojowe, które uczy dynamicznego wciskania własnego ciała w dół pod nieruchomą sztangę aż do głębokiego przysiadu rwaniowego. Wykonywane ze sztangą za karkiem w chwycie rwaniowym buduje stabilną jak skała dolną pozycję w barkach, górze pleców, czworogłowych uda i pośladkach.
Opis
Wielu zawodników potrafi wysoko podciągnąć ciężką sztangę, ale zamiera w momencie, gdy trzeba zejść pod nią do pełnego rwania na przysiad. Pressing snatch balance usuwa to zawahanie i w kontrolowanym tempie uczy dokładnej pozycji dolnej ze rwania. W przeciwieństwie do zwykłego snatch balance nie ma tu wybicia (dip), żadnego napędu z nóg ani przeskoku stopami na boki. Gryf zostaje niemal na tej samej wysokości w przestrzeni, gdy ty wpychasz swoje ciało prosto w dół pod niego. Ponieważ nie podbijasz sztangi do góry nogami, ramiona i barki muszą mocno naciskać na gryf, aby wcisnąć tułów w dół przysiadu. Biodra i kolana uginają się płynnie, podczas gdy łokcie prostują się dokładnie w tym samym tempie, tak aby ramiona zablokowały się w tej samej chwili, w której biodra osiągają dno przysiadu. Z tego miejsca wstajesz z ciężarem dokładnie tak samo jak w standardowym przysiadzie ze sztangą nad głową. Barki, górna część czworobocznych oraz tricepsy pchają przeciw sztandze i blokują ją nad głową, a mięśnie czworogłowe uda i pośladki kontrolują zejście oraz wypychają cię z powrotem do stania. Na samym dole przywodziciele, dwugłowe uda i łydki utrzymują kolana prowadzone szeroko oraz stabilne stawy skokowe. W tym samym czasie góra pleców, najszersze grzbietu, mięśnie brzucha, skośne i odcinek lędźwiowy współpracują, by utrzymać tułów pionowo i nie dopuścić do zrzucenia sztangi do przodu.Pozycja wyjściowa
Wykonanie
Oddech i napięcie korpusu
Bezpieczeństwo i profilaktyka kontuzji
Częste błędy i jak je naprawić
Skalowanie i warianty