Podrzut z klatki (jerk) wyrzuca sztangę z barków do zablokowania nad głową dzięki dynamicznej pracy nóg i szybkiemu zejściu pod gryf. Pozwala podnieść nad głowę maksymalny ciężar, przenosząc główny wysiłek na mięśnie czworogłowe uda, pośladki, barki i tricepsy.
Opis
Gdy sztanga staje się zbyt ciężka na wyciskanie ścisłe lub wyciskopodrzut (push press), właśnie jerk jest sposobem, aby umieścić ją nad głową. Stanowi drugą połowę dwuboju clean and jerk i podstawowy element dni ciężkiej siły nad głową w CrossFicie. Zamiast wypychać ciężar samymi rękami, wybijasz gryf z barków nogami i natychmiast schodzisz w półprzysiad lub wykrok nożycowy, przyjmując go na wyprostowanych łokciach. Bój składa się z trzech błyskawicznych faz: wybicia w dół (dip), wyprostu w górę (drive) oraz przyjęcia (catch). Lekko uginasz kolana z idealnie pionowym tułowiem, gwałtownie odwracasz kierunek ruchu, aby wystrzelić sztangę w górę, a następnie wciskasz ciało pod gryf poprzez ponowne ugięcie kolan. Ponieważ obniżasz środek ciężkości, sztanga nie musi lecieć tak wysoko, co pozwala zablokować ogromne ciężary. Mięśnie czworogłowe uda, pośladki, dwugłowe uda i łydki wytwarzają pionowy napęd z nóg, odrywając gryf od obojczyków. Gdy tylko sztanga schodzi z barków, mięśnie naramienne, tricepsy, górna część klatki piersiowej, czworoboczny i zębaty przedni wbijają ciężar w zablokowaną pozycję nad głową i trzymają go nieruchomo. W tym samym czasie mięśnie proste i skośne brzucha, najszersze grzbietu oraz odcinek lędźwiowy mocno stabilizują kręgosłup przed przeprostem pod obciążeniem.Pozycja wyjściowa
Wykonanie boju
Oddech i napięcie korpusu
Bezpieczeństwo i profilaktyka kontuzji
Częste błędy i jak je naprawić
Skalowanie i warianty