Zarzut ze zwisu do przysiadu zaczyna się ze sztangą w połowie uda, eksploduje przez pełny wyprost bioder i kończy w głębokim przysiadzie przednim przed powrotem do stania. Buduje wybuchową moc bioder, szybkość wejścia pod gryf oraz solidną siłę nóg i górnej części pleców.
Opis
Start ze zwisu wyłącza z równania pierwsze wyciągnięcie sztangi z podłogi. To zmusza cię do wytworzenia całego pędu w górę z krótkiego, gwałtownego wybicia biodrem dokładnie na wysokości połowy uda. Trenerzy uwielbiają zarzut ze zwisu do przysiadu, ponieważ uczy prowadzenia sztangi blisko ciała, osiągania pełnego potrójnego wyprostu oraz błyskawicznego przerzucania łokci na dno przysiadu przedniego. Zaczynasz w pełnym staniu ze sztangą w dłoniach, po czym cofasz biodra i zsuwasz gryf do połowy uda. Z tej pozycji mocno wciskasz stopy w podłogę i gwałtownie otwierasz biodra, jednocześnie wzruszając barkami i ciągnąc sztangę w górę wzdłuż tułowia. W ułamku sekundy, gdy biodra, kolana i stawy skokowe się prostują, wciągasz ciało w dół pod sztangę, łapiesz ją na przednich aktonach barków w pełnym przysiadzie i od razu wstajesz w górę. Pośladki, mięśnie czworogłowe uda oraz kaptury wykonują główną pracę przy wyrzuceniu sztangi w górę i wyjściu z przysiadu. Dwugłowe uda, przywodziciele (wewnętrzna część ud) i odcinek lędźwiowy kontrolują zgięcie w biodrze oraz pomagają przejść dół przysiadu, natomiast boczne i środkowe aktony barków tworzą półkę przyjmującą gryf. Jednocześnie mięśnie brzucha, skośne, najszersze grzbietu, łydki i zginacze przedramion współpracują, by utrzymać sztangę przy udach, a tułów pionowo pod dużym obciążeniem.Pozycja wyjściowa
Wykonanie
Oddech i napięcie korpusu
Bezpieczeństwo i profilaktyka kontuzji
Częste błędy i jak je naprawić
Skalowanie i warianty