Martwy ciąg z grubym 50-milimetrowym gryfem "Oś Apolla" (Apollon's Axle) zamienia klasyczny bój na taśmę tylną w bezwzględną wojnę o siłę chwytu. Axle deadlift katuje przedramiona, mięśnie dwugłowe ud, pośladki i całe plecy, ucząc trzymania gryfu przyklejonego do piszczeli.
Opis
Standardowy gryf olimpijski ma 28 milimetrów średnicy i obracające się rękawy. Gryf Axle to gruba, sztywna stalowa rura o średnicy 48-50 milimetrów bez żadnego obrotu i często bez radełkowania. Ponieważ palce ledwo obejmują trzonek, a talerze kręcą się razem z gryfem jak jedna bryła, każde powtórzenie próbuje rozgiąć ci palce i wytoczyć rurę prosto z dłoni. Grubsza średnica odsuwa też oś sztangi o około 1-1,5 cm dalej przed piszczele w porównaniu ze zwykłym gryfem. Ta drobna zmiana dokłada dodatkowy moment obrotowy na dolny odcinek pleców i mięśnie najszersze od samej podłogi aż po wyprost. Musisz ciasno wbić biodra w pozycję, mocno ściągnąć najszersze grzbietu w dół, by rura dotykała nóg, i miażdżyć stal ze wszystkich sił. Pośladki, dwugłowe ud, odcinek lędźwiowy, mięśnie czworoboczne, równoległoboczne oraz zginacze przedramion wykonują główną pracę przy oderwaniu rury od ziemi i utrzymaniu jej do końca boju. Czworogłowe ud, przywodziciele, najszersze grzbietu, stożek rotatorów i brzuch wspomagają pchanie w podłogę oraz blokowanie kręgosłupa w jednej pozycji. Jednocześnie bicepsy, tricepsy i łydki stabilizują ramiona oraz kostki w trakcie całego ciągu.Pozycja wyjściowa
Wykonanie boju
Oddech i napięcie korpusu
Bezpieczeństwo i profilaktyka kontuzji
Częste błędy i jak je naprawić
Skalowanie i warianty